Een laatste bericht van bijna drie jaar geleden. En dan vraag je je af… Is er nou veel veranderd in het leven van een toen 33, nu bijna 36 jarige?
Tja, nee eigenlijk. Zelfde vriend, zelfde cadeaukinderen. Zelfs dezelfde auto en ook hetzelfde huis en dezelfde meubels. Nieuwe (tweedehands) bank. Dat wel. En een nieuw uitzicht, want er zijn veel bomen gekapt. En natuurlijk een nieuwe baan. Al bijna drie jaar. Dus niet meer zo nieuw.
Sommigen zullen het vreselijk saai noemen, zo weinig nieuws. Ik niet. Ik noem het gewoon lekker. Al is dat niet helemaal waar: ik had heel graag gezegd dat er een nieuw huis was. Met een achterdeur. Een brievenbus in de voordeur. Geen negen trappen om op te lopen voor je thuis bent. Een eigen trap, liefst in de woonkamer. Of in de hal. Een tweede toilet boven. En wat meer ruimte. Een zolder en een eigen verwarming, liefst met automatische thermostaat. Maar ja. Dat nieuwe huis is er niet. En tot een week of wat geleden vond ik dat erg. Nu leg ik me er maar bij neer; kennelijk is het nog even niet de bedoeling dat, zoals ik dat voelde ‘de toekomst eindelijk echt gaat beginnen’. Misschien moeten we de toekomst wel op de flat beginnen…
Zo, na dit diepe kijkje in Kirs’ ziel, is het tijd voor leukere dingen. Niet hier op ‘papier’, maar in het echte leven: echte thee uit het kinderservies dat Sinterklaas vrijdag heeft gebracht. Met een overgebleven stukje banketletter. En een pepernoot of wat. En een glunderend koppie van cadeaudochter. En daar gaat het toch maar echt om!
